In Die Lig wat bly verduidelik die digter aan die lesers die hart van sy digkuns en word ’n nalatenskap van lig en geloof ontdek.
In eerlike verse reis hy terug deur die dekades om die mens en Goddelike invloede wat hom gevorm het, te verken.
Hy reflekteer op gesin en gemeenskap, vreugde en seer en hoe God se lig hom deur die donker tye gelei het.
Die gedigte is gevorm uit emosies, neergepen met dankbaarheid en dienende aan sy Skepper.
VOORWOORD
Elke mens dra ’n storie in sy oë. Hierdie bundel is myne.
Ek skryf oor die mense wat my gevorm het — my broers, my suster, my familie, my kinders in die klas, my Kaapse gemeenskap. Ek skryf oor liefde wat bly, oor wonde wat leer, oor stilte wat praat en oor die Lig wat deur alles skyn.
Hierdie gedigte het ontstaan uit verlies en herinnering, maar ook uit dankbaarheid en geloof. Hulle dra die stemme van die wat ek liefgehad het, die wat ek verloor het, en die wat my steeds dra. Hulle dra die sagtheid van my mense, die ritme van die Kaap, en die teenwoordigheid van God — die Lig wat nooit verdwyn nie.
En dalk, net dalk, herken jy iets van jou eie reis hierbinne. Want selfs in die diepste nag is daar altyd ’n Lig wat bly …
Want selfs in die diepste nag is daar altyd ’n Lig wat bly.